چند نکته روانشناسی در خصوص حرف شنوی کودکان

تاریخ نامه: 17 مهر 1391
شماره نامه:
 
مناسبتها  |   
اگر مجبوريد يک حرف را چندين مرتبه براي فرزند پيش دبستاني خود تکرار کنيد تا گوش کند، اين مطلب را مطالعه  کنيد. عده اي از پدر و مادرها وقتي مي بينند فرزند کوچکشان به حرفهاي آنها در لباس پوشيدن يا در جمع کردن وسايلش و ... توجهي نمي کند و به تماشاي تلويزيون يا بازي ادامه مي دهد دائم صدايش مي کنند و فرياد مي کشند. آنها فکر مي کنند که هر چه بيشتر حرفشان را تکرار کنند ، فرزندشان سريع تر گوش مي دهد. در حقيقت، قضيه بر عکس است. به طور معمول اگر قبل از انجام کاري گفته خود را 4 ، 5 يا 6 مرتبه تکرار کنيد، بچه مي آموزد که نبايد گوش دهد.  بچه ها زرنگتر از آن هستند که ما فکرش را مي کنيم. آنها ارزش زماني که براي اولين مرتبه او را صدا مي کنيم و زماني که واقعاً با او کار داريم را مي دانند و احتمالاً از 5 يا 10 دقيقه اضافي استفاده کرده و به بازي خود ادامه مي دهند.
 اگرچه هنگامي که بچه، خود را به نشنيدن زده و يا حرفتان را جدي نمي گيرد، بسيار ناراحت کننده است، ولي بچه هاي 4-3 ساله از اين که مي توانند با بي اعتنايي و گوش ندادن، والدين را عصباني نمايند، احساس قدرت ميکنند. پس با اين قضيه به طور شخصي برخورد نکنيد. بچه ها در اين سن نمي خواهند که بد و بي ادب باشند، آنها فقط مي خواهند استقلال خود را نشان دهند. البته اکنون، تشويق به عادت خوب گوش دادن، مشکلات گوناگوني را در آينده بر طرف خواهد کرد. به طور مثال فرزندتان در مدرسه مشکل توجه بر روي چيزي را دارد و نمي تواند در درسهايش تمرکز کرده و يا دستورات را دنبال نمايد. چنانچه حرفهاي شما را ناديده مي گيرد، نبايد بگوييد اين مسئله به مرور زمان به خودي خود حل خواهد شد. دستورات زير به فرزند پيش دبستاني شما کمک مي کند تا بدون آنکه خود بفهمد، دقت و توجه بيشتري بر روي مسائل داشته باشد.
· عصبانـــــي نشـــــويد.
تلاش کنيد تا آرامش خود را حفظ کرده و با صداي آرام صحبت نماييد ، حتي اگر مجبور شديد براي چند لحظه اي به خلوتگاهي پناه آوريد. هر قدر بلندتر صحبت کنيد، مطمئناً بچه ها نه متوجه صداي بلند شما و نه مفهوم کلماتتان خواهند شد.
·  مسائــــل را بــــراي فـــــرزندتان شــــــرح دهيد .
بچه ها هنگامي که به آنها دستور داده مي شود سر لجبازي مي گذارند. به جاي آن که بگوييد، چطور جرأت نمودي سنگها را پرتاب کني!، بگوييد: سنگ که براي پرتاب کردن نيست، توپ را پرتاب کن. بدين طريق بر روي رفتارش تأثير گذاشته و راه چاره اي را بدون پرخاشگري به او ، يافته ايد.
·        مطالب را به سادگـــــي عنـــــوان نماييد .
به جاي سخنراني کردن به نرمي ولي با قاطعيت حرف بزنيد . به اين طريق او ياد مي گيرد که راجع به هر کاري که بايد انجام دهد، فکر کند بدون آن که نيازي به سرزنش و ملامت براي فراموش کاري يا گوش ندادن باشد.
· از فـــــرزند خود بخواهيد که مطالب مهـــم را تکــــرار کند.
اين روش موقعي مفيد خواهد بود که مي خواهيد فرزندتان نتيجه ي کاري را بفهمد. بگوييد : «بايد ماژيک هايت را قبل از نهار جمع کني. بگو ببينم کي ماژيک هايت را جمع مي کني؟
·  ارتبـــاط واقعــــي بــــرقـــــــرار سازيد.
چنانچه فرزندتان جذب فعاليتي گرديده، به آرامي دست به شانه او زده تا متوجه شما گردد. از او بخواهيد موقعي که صحبت مي کنيد به شما نگاه کند، اگر بچه تان با چشم ارتباط  برقرار مي سازد، برايش بسيار سخت است که لجبازي نمايد.
·  جدولـــــي را تهيــــه نماييد.
چنانچه صبح ها  سخت ترين زمان در روز است. به او مسئوليت داده و با کمکش جدولي از تمام کارهايي که بايد انجام دهد (مسواک زدن، شستن صورت، لباس پوشيدن، خوردن صبحانه و پوشيدن کفشها) تهيه کنيد. بسياري از بچه ها دوست دارند که جدول را بررسي کرده و موفقيت خود را اعلام نمايند.
·  به کودک خود تـــــوجه کامـــــل داشته باشيد.  
چنانچه مي خواهيد فرزندتان به حرفهاي شما گوش دهد، بايد به گفته هايش گوش دهيد. بنابراين هنگامي که روزنامه در دستتان است و آن را مي خوانيد با او صحبت نکنيد. تمام توجه خود را به او داده و اگر امکان پذير نيست، علت آن را برايش شرح دهيد. (عزيزم، اکنون مشغول انجام کاري هستم اما دوست دارم که به گفته هايت گوش دهم. در عرض پنج دقيقه پيشت مي آيم و به حرفهايت گوش مي کنم.) به علاوه، به آنچه که او مي گويد اهميت دهيد. چنانچه مي گويد که سردش شده است ، نگوييد : اينجا آنقدرها هم سرد نيست. به جايش بگوييد: سردت شده؟ بيا برويم و لباس گرمت را برداريم.
·  بــــي جهت نگـــــران نشويد.
اکثر بچه هاي کوچک که در گوش دادن با مشکل مواجه بوده و بعضي اوقات بي قرار مي شوند با کمبود توجه روبرو هستند. افرادي با اين مشکل، اين رفتارها برايشان به صورت عادت در آمده است، بنابراين چنانچه اين بي توجهي در زندگي روزمره اش تأثير گذاشته، بايد مورد ارزيابي قرار گيرد. به خاطر داشته باشيد، در اين زمينه بچه ها با بزرگترها واقعاً فرقي ندارند. بچه ها مي خواهند مثل شما، هنگام انجام کاري، کسي مزاحمشان نشود. اين مسئله مانند اين است که کتاب جالبي را در دست داريد و حاضر نيستيد لحظه اي آن را کنار بگذاريد . در اين شرايط شخصي مي خواهد شما را وادار به انجام کار ديگري کند. بنابراين اگر مي خواهيد فرزندتان به آنچه که گفته مي شود دقت کرده و آن را انجام دهد، در حالي که او را در «هنر گوش دادن» کمک مي کنيد، صبور و با توجه باشيد.
.... و در خاتمه اینکه همیشه به خاطر داشته باشید که کودکان وقتی با سرزنش و انتقاد زندگی می کنند می آموزند بی اعتماد به خود باشند. وقتی با خشونت زندگی می کنند می آموزند که جنگجو باشند. وقتی با ترس زندگی می کنند می آموزند که بُزدل باشند. وقتی با ترحم زندگی می کنند می آموزند که به خود احساس ترحم داشته باشند. وقتی با تمسخر زندگی می کنند می آموزند که خجالتی باشند. وقتی با حسادت زندگی می کنند می آموزند که در خود احساس گناه داشته باشند. اما اگر با شکیبایی زندگی کنند بردباری را می آموزند. اگر با تشویق زندگی کنند اعتماد و اطمینان را می آموزند. اگر با پاداش زندگی کنند با استعداد بودن و پذیرندگی را می آموزند. اگر با تصدیق شدن زندگی کنند عشق را می آموزند. اگر با توافق زندگی کنند دوست داشتن خود را می آموزند. اگر با تایید زندگی کنند با هدف زندگی کردن را می آموزند. اگر با صداقت زندگی کنند حقیقت را می آموزند. اگر با انصاف زندگی کنند دفاع از حقوق را می آموزند. اگر با اطمینان زندگی کنند اعتماد به خود و اعتماد به دیگران را می آموزند و اگر با دوستی و محبت زندگی کنند زندگی در دنیای امن را می آموزند.
 



   

تعداد بازدید:   ۷۸۶۸
     
 

موارد مرتبط


ارسال نظر
ايميل :     
نام و نام خانوادگی :  
نظر :
 
حروف تصویر بالا :   
 
 

نظرات ارسالی
مرسی ازنکته های جالبتون..........
پارمیس

لینک به این صفحه
< >